Vluchtelingen getuigen

de kinderen van Anna

Zwanger zijn in een asielcentrum, dat wil je niet meemaken

naam: Anna (*)
geslacht: vrouw
nationaliteit: Russische nationaliteit
leeftijd: 29
statuut: asielaanvraag geweigerd
in België sinds: 2007
verblijft in: appartement in Mechelen van een partnerorganisatie van Vluchtelingenwerk en CIRÉ, samen met echtgenoot, dochter en zoon

Hoe werd u opgevangen toen u in België aankwam?
‘Toen we hier aankwamen was ik vier maanden zwanger. Mijn verblijf in het asielcentrum in Sint-Niklaas was voor mij een verschrikkelijke tijd. Ik had constant honger, maar kreeg enkel eten op de voorziene uren. Dan moesten we nog in lange rijen aanschuiven. Om een douche te nemen, moest je eerst een sleutel vragen. Bovendien waren de douches en wc’s altijd vuil. Na de bevalling kon ik niet rusten, want er was dag en nacht lawaai in de gangen. Bovendien werd mijn man die uit Afghanistan komt naar Duitsland overgebracht, maar gelukkig kon hij terugkomen. Het was een verschrikkelijk stresserende periode. Je hebt ook niks te doen, er zijn geen activiteiten. Aan mijn verblijf in het asielcentrum heb ik alleen maar slechte herinneringen.’

Hoe wordt u nu opgevangen?
Na negen maanden in het centrum kregen we een appartement in Mechelen toegewezen. Toen we de deur open deden, waren we zo gelukkig, ons eigen plekje, een eigen badkamer, eten en drinken, wat en wanneer we wilden. We voelden ons weer mensen. Ook kregen we opeens veel meer steun. Onze assistente kunnen we altijd bellen als we een probleem hebben, ze helpt ons met zoveel dingen, niet alleen met onze procedure, maar ook met heel praktische zaken. Ik volgde hier ook Nederlandse les en behaalde altijd goede punten. Maar nu mogen we niet meer. Enkel wanneer je papieren hebt, mag je nog Nederlandse les volgen. Hetzelfde met werken. Maar hoe kan je dan integreren en de taal leren?’

De dochter van Anna is nu vier en helpt haar moeder met het Nederlands

Wat was de leukste ervaring tijdens uw verblijf?
‘Voor mij was dat de dag dat we in het appartement in Mechelen aankwamen. Het is hier zo mooi, ik heb veel minder stress en we hebben een goed contact met de buren. Onze dochter gaat hier naar school, volgend jaar begint ze aan het eerste leerjaar. Voor haar is België thuis, zij spreekt vlot vier talen. Ze helpt ons nu met Nederlands, en verbetert ons als we een woord fout zeggen. Ik heb ook wel contact met de mama’s van haar vriendjes. Mijn man gaat naar de sportclub. Zo hebben we toch een beetje een sociaal leven.’

Wat zijn uw verwachtingen voor de toekomst?
Onze situatie is ontzettend moeilijk. Ik heb de Russische nationaliteit, mijn man is van Afghanistan, onze kinderen hebben geen nationaliteit en zijn staatloos. Onze asielaanvraag werd geweigerd, maar als wij het land worden uitgezet zou ons gezin volledig uit elkaar worden gerukt, ik naar mijn land, mijn man naar zijn land en onze kinderen zouden in België moeten blijven. Wij hopen dat dat niet gebeurt.’

Interview Marjan Cauwenberg

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen