Vluchtelingen getuigen

Evia

We zijn al naar Bokrijk en Mini-Europa geweest

naam: Evia (*)
geslacht: vrouw
nationaliteit: Russische
in België sinds: 2011
statuut: asielaanvraag beëindigd, in beroep
verblijft in: appartement in Mechelen van een partnerorganisatie van Vluchtelingenwerk en CIRÉ, samen met echtgenoot en twee dochters

Ben je tevreden met de opvang die je wordt geboden?
Ik ben heel gelukkig hier in Mechelen. We zaten eerst in een groot asielcentrum in de provincie Namen en we hadden gevraagd om in het Nederlandstalig deel van België te mogen wonen. Toen we dan hier in Mechelen aankwamen, was dat zo’n opluchting. Eindelijk was ons gezin op zichzelf. We kregen ook een sociaal assistent. Liesbeth helpt ons werkelijk met alles, met Nederlandse lessen, de integratiecursus, maar ook met praktische dingen zoals een Buzzy-pas voor de kinderen, …. De opvangpartner organiseert ook regelmatig uitstappen, we zijn al naar Bokrijk geweest, Planckendael, Mini-Europa. Er zijn ook activiteiten voor de kinderen.’

Waar werd je voordien opgevangen?
Toen we hier aankwamen, werden we onmiddellijk naar het asielcentrum gestuurd. In Brussel kregen we een brief in het Frans, een metro- en treinticket mee. We kenden hier niets, spraken de taal niet, wisten niet waar we naartoe moesten. Na een hele dag reizen kwamen we in het asielcentrum aan. Ik moet wel zeggen dat het personeel vriendelijk was, maar het leven was er verschrikkelijk. Zoveel verschillende culturen, karakters, religies die opeen leven.

Evia was vooral bang dat haar dochters van 11 en 13 niet veilig waren in het asielcentrum

Maar vooral was ik bang dat mijn twee dochters, toen 13 en 11 jaar oud, iets zou overkomen. Dat zij vanaf de eerste dag naar school konden en dat wij Franse les kregen waren de enige positieve dingen van het centrum. Gelukkig zijn we daar maar een dikke vier maanden  gebleven.’

Wat zijn de grootste verschillen met het leven nu?
‘Er zijn zoveel verschillen. Ik hoef me hier geen zorgen meer te maken om mijn dochters, ik kan koken wat ik wil, ik voel me hier veel rustiger. Ik ben schilderes, maar in het asielcentrum had ik er geen zin in, mijn inspiratie, mijn creativiteit was weg. Nu we hier zijn, schilder ik weer.

Mijn man heeft ook zware rugproblemen, hij kan nauwelijks stappen. Hij heeft al een operatie gehad en binnenkort volgt een tweede. De medicatie kost handenvol geld. Ook daarmee helpt onze assistent ons. Ik weet niet wat er was gebeurd als we nu nog in het asielcentrum hadden gezeten. Het is net dankzij alle steun die we nu krijgen dat we ons goed voelen, dat we hier graag zijn en ons best willen doen om te integreren en de taal te leren.’

Wat was de leukste ervaring tijdens uw verblijf?
‘Op de eerste dag dat we hier aankwamen, en op de dool in Brussel, zijn we een man tegengekomen die ons heeft geholpen. Tot nu hebben we contact met hem en af en toe helpt hij ons nog met telefoons of brieven.  Die man blijf ik altijd dankbaar. Een ander heel leuke herinnering heb ik aan de mensen van de integratiecursus.  Zij hebben voor mij een schildersezel getimmerd zodat ik weer kon gaan schilderen. Dat was zo’n mooi cadeau.’

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?
‘We leven nog steeds in onzekerheid, want onze asielprocedure is eigenlijk beëindigd. We zijn nu in beroep, maar intussen kan ik niet veel doen. Ik hoop vooral dat mijn dochters een toekomst kunnen opbouwen. Onze oudste dochter wil graag informaticus worden, onze jongste designer. Zelf woon ik ontzettend graag in Mechelen, als ik met de trein van Brussel of Antwerpen kom en ik zie de Sint-Romboutstoren, dat is voor mij elke keer echt thuiskomen.’

Interview: Marjan Cauwenberg

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen