Vluchtelingen getuigen

foto Robin Zenner

We regelen alles zelf en krijgen hulp als we die nodig hebben

naam: Adrien (*)
geslacht: man
leeftijd: 37
nationaliteit: Angolees
in België sinds: 2011
statuut: asielzoeker, vrouw is zwanger van tweede kind
verblijft in: appartement in Vilvoorde

Adrien is een drukbezet man. Na zijn opleiding tot lasser spoedt hij zich naar de Nederlandse les. ‘Ik mocht stoppen na mijn basisdiploma’, vertelt hij, ‘maar ik heb zoveel zin om bij te leren. Ik ga ermee door tot het perfect is.’

Ben je tevreden over de opvang die je nu geboden wordt?
‘Mijn gezin en ik voelen ons heel goed hier in Vilvoorde. We zitten vlakbij het stadscentrum en alles is hier zo goed georganiseerd! De meeste zaken regelen we zelf, maar bij problemen kunnen we altijd terecht bij onze assistenten. Recent zijn we van de tweede verdieping naar het gelijkvloers verhuisd omdat mijn vrouw binnenkort opnieuw zal bevallen. Zo moet ze niet telkens de trap op en af.’

Waar werd je voordien opgevangen? Wat waren jouw ervaringen?
‘Na onze aankomst in België verbleven we in een opvangcentrum dichtbij Brussel. Daar werden we goed opgevangen, met extra aandacht voor mijn hoogzwangere vrouw. Ik had een goede band met iedereen en kon dagelijks naar de Nederlandse les. Soms gingen we zelfs op culturele uitstap.

De vrouw van Adrien bevalt binnenkort. Daarom verhuisden ze naar de gelijkvloerse verdieping

Toch waren er ook een aantal negatieve kanten. Da’s niet verwonderlijk als je met veel mensen moet samenleven uit alle hoeken van de wereld. De controle was er groot en alles werd in jouw plaats gedaan. Documenten gaf je gewoon aan een assistent die zorgde dat ze ingevuld geraakten. Integratie was, ook om praktische redenen, niet mogelijk.

Toen we na zes maanden in Vilvoorde arriveerden, moesten we plots zelf aan de slag. Na enkele dagen en met de hulp van de maatschappelijk assistenten viel alles in de plooi.’

Waarop ben je het meest trots?
‘Ik ben fier op het parcours dat ik op zo’n korte tijd heb afgelegd. Na mijn inburgeringscursus en taallessen meldde ik mij aan bij de VDAB. Zij hebben mij echt geholpen om een geschikte opleiding te vinden. Na mijn examen Nederlands begon ik aan een opleiding tot lasser.

Als ik vandaag het gemeentehuis of de VDAB bezoek, word ik gefeliciteerd. Dat vind ik fijn. Vlamingen moedigen je echt aan om bij te leren, je te integreren. Bovendien mag ik gratis naar mijn lessen. Veel mensen klagen en trekken weg. Anderen moeten worden gedwongen. Ze begrijpen niet dat ze zich moeten aanpassen. Als je de regels volgt, loopt alles vlot.’

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?
‘Ik vind het belangrijk om op lange termijn te kijken. Mijn diploma behalen en werk vinden zijn daarbij de belangrijkste opdrachten. Dan kan ik een eigen plekje vinden in Vilvoorde en een echte bijdrage leveren aan de Belgische maatschappij.

Ik wil mij nog meer engageren in de gemeenschap, ook politiek. Elke dag volg ik nu het nieuws en lees ik de krant. En als ik niet op tijd thuis ben, neemt mijn vrouw de uitzending op. Ik vergelijk nu verschillende partijprogramma’s op zoek naar een ideologie waar ik mij goed bij voel.’

Wat kan er nog verbeteren aan jouw opvangsituatie?
‘Op dit moment zijn we heel gelukkig. Ons grootste probleem is de zoektocht naar kinderopvang. De wachtlijsten zijn hier lang. Daardoor moest mijn vrouw haar kookopleiding staken om voor onze dochter te zorgen. Hopelijk kan ze in de toekomst de draad oppikken.’

Interview: Jeroen De Sadeleer

foto’s: Robin Zenner – www.robinzenner.com

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen