Vluchtelingen getuigen

Senad en Cefsera

We leven nu eindelijk zoals een familie leeft

naam: Senad Tahiri (28) en zijn vrouw Cefsera (28) en hun vijf kinderen
leeftijd: 28
nationaliteit: Servische en Kosovaarse
in België sinds: oktober 2010
statuut: asielzoekers, tweede asielaanvraag
verblijft in: appartement in Menen van een partnerorganisatie van Vluchtelingenwerk en CIRÉ

Zijn jullie tevreden over de opvang die nu geboden wordt?
‘We wonen nu twee jaar en zeven maanden in Menen en dit is veel beter dan een opvangcentrum. We hebben een gemeubeld appartement met drie slaapkamers, een grote leefruimte en een goede keuken. Voor ons – toch zeven personen-  is dit veel beter. We leven zoals een familie leeft. Hier moeten we voor onszelf zorgen en dat is goed. Zo leren we België kennen. We doen boodschappen, we koken zelf, we brengen de kinderen naar school en door alles zelf te doen hebben we contact met Belgen. We leven ons leven hier en voelen ons veilig.’

Waar werden jullie voordien opgevangen? Wat waren jullie ervaringen?
‘Toen we in oktober 2010 in België aankwamen werden we opgevangen in Sint-Niklaas, in een asielcentrum, samen met onze vijf kinderen. De begeleiding van de maatschappelijk assistenten was uitstekend maar zo’n groot centrum met zo veel mensen is niet evident. Steeds weer waren er problemen; vooral tussen onze kinderen en die van andere ouders. Rokers waren ook een probleem. Ze rookten op gemeenschappelijke plaatsen waar ook onze kinderen kwamen. De school van onze kinderen was niet de definitieve school. Je weet dat je elke moment verplaatst kan worden. Waar we nu zijn, hebben we een echt leven.’

De kinderen van Senad en Cefsera hadden het erg moeilijk in het asielcentrum

Wat was de leukste ervaring tijdens uw verblijf?
‘Dat was het moment waarop we beseften dat we niet langer bang hoefden te zijn voor onszelf of voor onze kinderen. We voelden ons eindelijk veilig. Het tweede moment was als we het appartement binnenkwamen: een thuis.’

Wie heeft u hierbij geholpen?
‘We zijn heel wat mensen dankbaar: Fedasil Brussel, de assistenten in Sint-Niklaas maar vooral Quentin, onze maatschappelijk assistent. Hij is altijd ter beschikking en telkens zorgt hij ook voor diezelfde tolk. Een vaste contactpersoon waaraan je alles kunt vragen werkt gemakkelijker dan een groep met telkens wisselende personen.’

Wat zijn uw verwachtingen voor de toekomst?
‘Wij hopen dat wij hier in België mogen blijven en dat onze kinderen hier verder naar school kunnen gaan en hier mogen opgroeien. Vier van de vijf gaan al naar school en spreken goed Nederlands.’

Wat kan er nog verbeteren aan uw opvangsituatie?
Helemaal niks! (lachen allebei)

Interview: Patrick Gijssels

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen