Vluchtelingen getuigen

foto Robin Zenner

Toen ik werk vond, konden we zelf een appartement zoeken

naam: Aban (*)
geslacht: man
nationaliteit: Libanees
in België sinds: 2011
statuut: asielzoeker met werkvergunning. Gezin met een dochtertje van vier.
verblijft in: appartement in Dilbeek

Boven aan de trap staat de vouwfiets van Aban. ‘Die neem ik mee als ik een late dienst heb op het werk.’ Nadat hij een baan vond in een Libanees restaurant ging hij op zoek naar een eigen stek voor zijn gezin. ‘Mijn boodschap aan de politiek: laat de mensen zelf ontdekken.’

Waarom wilde je zo graag naar een eigen appartement?
‘Voor we hierheen kwamen, verbleven we in het transitiecentrum van Gembloux, het opvangcentrum van Overpelt en een sociale woning in Vilvoorde. Overal werden we goed opgevangen. Ons dochtertje is zwaar ziek geweest en lag in quarantaine. Ik vergeet nooit dat onze koelkast was aangevuld telkens we terugkeerden van het hospitaal.

Maar in een centrum is het nooit rustig. Bovendien spookt je asielaanvraag steeds door je hoofd. Elke dag denk je aan je problemen, je procedure. Daarom waren we heel blij toen we naar een sociale woning konden verhuizen. Eenmaal we de deur achter ons sloten, was er stilte.

Toch wilde ik meer. Echte onafhankelijkheid. Daarom heb ik een werkvergunning aangevraagd. Twee maanden nadat ik werk vond zijn we verhuisd naar ons eigen appartement. ‘Is er een probleem?’, vroegen mijn maatschappelijk assistenten. ‘Helemaal niet’, antwoordde ik, ‘wij willen gewoon in alle rust ons eigen leven leiden.’’

Verliep de aanpassing vlot?
‘Pas hier in Dilbeek begon onze integratie echt. Je komt hier toe, maar kent niets of niemand. Je moet zelf de gemeente contacteren, er is geen maatschappelijk assistent die dat voor jou doet. Alles heb ik zelf ontdekt. Ik betaal nu de facturen voor water en elektriciteit. Ik vul mijn belastingsaangifte in. Ik heb via het ziekenfonds een SIS-kaart aangevraagd.

Afgezien van de asielprocedure hebben Aban, zijn vrouw en zijn kind eindelijk het gevoel als een normaal gezin te kunnen leven.

Als je het niet zelf doet, gebeurt het niet. Gelukkig zijn we in een land waar respect heerst en vrede. Hier kunnen we ongestoord door de wijk wandelen en kan mijn vrouw onze dochter ophalen aan de schoolpoort. Afgezien van de asielprocedure heb ik eindelijk het gevoel dat we als een normaal gezin kunnen leven.’

Hoe verloopt het contact met de school?
‘Toen we hier pas woonden, schreef ik een mail naar de school. ‘Excuseer voor mijn Nederlands, maar…’ En onze dochter mocht naar de kleuterklas. Weet je, iedereen zal je helpen als je moeite doet.

Onlangs vond het schoolfeest plaats, met optredens van alle leerlingen. We kregen een brief met de vraag om een helpende hand. Ik ben toen gaan afwassen terwijl mijn vrouw foto’s nam van het spektakel.’

Heb je nog dromen?
‘Ik heb zeker nog een aantal wensen en plannen, maar nu kan ik niet dromen. Elke dag ben ik bang tijdens mijn slaap. ‘Wat als onze aanvraag wordt afgewezen? Wat zal er dan met ons gebeuren?’ Overdag denk ik aan andere dingen. Dan ben ik bezig op mijn werk, met mijn gezin of ga ik naar de winkel.

Wij leven van dag tot dag, in dit moment. Dat heeft de psychiater ons geleerd. We hebben veel gehad aan die gesprekken. De sporen van dertig jaar oorlog wis je niet zomaar uit.’

Wat kan er nog verbeteren aan jouw opvangsituatie?
‘Omdat onze procedure nog loopt, beschikken we niet altijd over de noodzakelijke papieren. Daardoor kunnen we niet langer naar de Nederlandse les. Ook als de elektriciteitsmaatschappij mijn identiteitskaart zou vragen, zit ik in de problemen. We wachten af en hopen dat we snel een goede beslissing mogen ontvangen.’

Interview Jeroen De Sadeleer

foto’s: Robin Zenner – www.robinzenner.com

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen