Vluchtelingen getuigen

foto Robin Zenner

Ondanks de enorme inzet van het personeel voelde ik me in het centrum opgesloten

naam: Aariz (*)
geslacht: man
leeftijd: 26
nationaliteit: Aariz  is Palestijn en verbleef in een Libanees vluchtelingenkamp. Hij is nog nooit in Palestina geweest.
in België sinds: 2011
statuut: asielzoeker, gezin met twee kinderen
verblijft in: appartement van een partnerorganisatie van Vluchtelingenwerk en CIRÉ in Vilvoorde

Aariz is sterk met cijfers en getallen. Hij kent niet alleen alle belangrijke data van zijn verblijf in België, maar herinnert zich nog precies hoe koud het was de eerste dagen in het opvangcentrum. ‘Het vroor min 24 graden, zo koud dat we met moeite konden spreken.’ Zijn oordeel over zijn appartement spreekt dan ook boekdelen. ‘Het is hier tienduizend keer beter!’

Waar werd je voordien opgevangen? Wat waren jouw ervaringen?
‘We zaten enkele maanden in het asielcentrum van Bovigny, vlakbij de Luxemburgse grens. Eén week na onze aankomst is mijn vrouw er bevallen van onze dochter. We beschikten over een kleine eigen slaapkamer en deelden het sanitair. Ik volgde er Franse les en kluste wat in het restaurant.

Het leven in Bovigny was niet altijd gemakkelijk, ook door het taalprobleem. Toch kunnen we het personeel enkel dankbaar zijn. Zij deden in moeilijke omstandigheden hun uiterste best. Alleen apprecieerde niet iedereen hun inspanningen. Regelmatig neem ik eens contact op. Dat verdienen ze echt.’

Wat is het grootste verschil tussen leven in een centrum en in een appartement?
‘Het verschil is groot. Vat dit niet letterlijk op, maar eerst zaten we in een gevangenis en plots waren we vrij. Nu kunnen we bijvoorbeeld eten wat we willen, volgens onze regels. Als we willen winkelen, dan kan dat. We hebben hier een ruim appartement waar onze kinderen goed kunnen opgroeien.

Aariz heeft geen nationaliteit. Zijn individuele begeleider loodst hem door de administratieve doolhof

In het centrum leerde mijn zoontje van vier Frans spreken. Nu pikt hij snel Nederlands op, vooral in de kleuterschool. Als hij thuis iets mispeutert, dreig ik dat hij de dag erna niet naar school mag. Dan gedraagt hij zich meteen. Zo graag gaat hij.

Eerst spraken andere ouders en leerkrachten Engels tegen mij. Tot ik hen uitlegde dat ik meer bijleer als ze Nederlands praten en mij verbeteren. Ook de lessen Nederlands helpen. En mijn zoontje, natuurlijk. Soms leert hij mij zelfs nieuwe woorden.’

Bij wie kunt u terecht als u een probleem heeft?
‘Ik ben opgegroeid in Libanon, maar ben eigenlijk van Palestijnse afkomst. Daardoor heb ik geen nationaliteit. Dat zorgt soms voor administratieve problemen. Het heeft bijvoorbeeld even geduurd voor ik mijn Libanees rijbewijs kon omzetten in een Belgisch document. Enkel omdat bij mijn nationaliteit ‘onbepaald’ staat. Nog maar heel recent is mijn assistent er eindelijk in geslaagd. Normaal regel ik alles zelf en zien we elkaar enkele keren per maand. Maar bij een dringend probleem staat zij meteen paraat.’

Wat zijn uw verwachtingen voor de toekomst?
‘Binnenkort mag ik starten met een opleiding. Samen met de VDAB zal ik uitzoeken wat het beste bij mij past. Voldoende perspectieven voor de arbeidsmarkt vind ik daarbij heel belangrijk. Daarom denk ik aan een baan als elektricien of loodgieter. Wat de toekomst zal brengen, weet niemand. Op dit moment loopt onze procedure en hebben we een eerste interview achter de rug. We hopen om snel positief nieuws te krijgen, want de onzekerheid knaagt wel.’

Wat kan er nog verbeteren aan uw opvangsituatie?
‘Onze levenskwaliteit is hier goed. Het appartement is netjes en het leven rustig. Alleen op administratief vlak loopt het soms wat stroef. Gelukkig kunnen we rekenen op vriendelijke en behulpzame assistenten.’

Interview: Jeroen De Sadeleer

foto’s: Robin Zenner – www.robinzenner.com

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen