Vluchtelingen getuigen

Natasja

Ik kan het dieet volgen dat mijn lichaam nodig heeft

naam: Natasja (*)
geslacht: vrouw
leeftijd: 51
nationaliteit: Tsjetsjeense
in België sinds: 2009, drie maart
statuut: asielzoeker, tweede aanvraag
gezin: woont hier met haar man en vier kinderen, jongens en meisjes tussen 12 en 21 jaar
verblijft in: rijhuis in Roeselare

Ben je tevreden over de opvang die nu geboden wordt?
“Ik ben dankbaar. Ik woon met mijn echtgenoot en vier kinderen in een smal rijhuis van drie verdiepingen in Roeselare. Het heeft een besloten achtergedeelte, een terras van twee meter op twee, een wc buiten, vier slaapkamers en een badkamer. Ik ben heel tevreden met het verblijf omdat ik er de rust vind die ik zo nodig heb. Ik ben depressief. Ik kan niet tegen lawaai, niet tegen muziek, ik heb rust nodig. En ook mijn kinderen, om te kunnen studeren. En dat doen ze.”
“Omdat ik medische problemen heb en aangepaste voeding mij hierbij helpt, ben ik blij dat we niet in een centrum zijn maar dat ik het zelf kan klaarmaken in onze keuken. Een speciaal dieet kan je niet krijgen in een opvangcentrum. Als je er wilt koken moet je het eten zelf betalen, wat niet haalbaar is. Nu hebben we een budget en krijgen we elke drie maanden een voedselpakket van het OCMW van Roeselare. Dat maakt het mij mogelijk het dieet te volgen dat mijn lichaam nodig heeft.”

Natasja zou graag meer naar school kunnen gaan en kunnen werken

Waar werd je voordien opgevangen? Wat waren je ervaringen?
“Door mijn medisch probleem kwamen we in een huis in Brussel terecht voor enkele dagen en konden we onmiddellijk nadien naar Roeselare verhuizen, gelukkig. Voordat we in België aankwamen, verbleven we enkele maanden in een opvangcentrum in Polen. (zucht) We woonden en sliepen met zes in een kamer. Druk! Spelen! Roepen! Praten!

Wat was de leukste ervaring tijdens je verblijf?
“Er zijn veel ervaringen. Veiligheid. Dat vooral. Niet meer bang zijn als een van de jongens een kwartiertje te laat thuis is. Als het hier in Roeselare gebeurt, vrees ik niet voor zijn leven. Wat ik hier ook leuk vind is dat de mensen een afspraak maken voordat ze op bezoek komen. In Tsjetsjenië niet. Ze bellen aan je deur en je moet hen binnenlaten, wat te eten geven, wat te drinken. Je krijgt er geen rust. Hier wel. Het is ook fijn dat de kinderen hier de hele dag naar school gaan, in Tsjetsjenië is het maar een halve dag. Je moet hier ook niet altijd chique gekleed lopen, daar wel. Om aanvaard te zijn in de gemeenschap moet je ALTIJD mooi gekleed zijn, of je nu naar je werk gaat of naar de markt, of je nu geld hebt of niet. Voor mensen die weinig geld hebben is dat heel zwaar. Hier in België is dat niet zo.

Wie heeft je hierbij geholpen?
“Uiteraard de sociaal assistent in Roeselare. Hij heeft ons heel goed opgevangen en is heel vriendelijk. Ook andere mensen. Eén van de eerste dagen sprak een jongen ons aan op straat, in onze taal. Hij vroeg of we nieuw waren. Hij zag aan ons gezicht en aan onze kleren dat we uit Tsjetsjenië kwamen en stelde ons voor de stad met hem te leren kennen. Dat was fijn. De eerste drie maanden hadden we te weinig geld. Tsjetsjenen hielpen ons en ook Belgen. De buren hebben ons kleren gegeven, helpen ons de fiets te herstellen, lenen hun barbecue uit. Wij willen anderen ook helpen. Nationaliteit heeft geen belang.”

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?
“De toekomst ligt niet in Tsjetsjenië. Niet meer. Nooit meer. Ik wil terugkeren maar het kan niet. (huilt) Mijn moeder is daar, mijn familie. Om politieke redenen kan het niet. De toekomst is hier. Ik zou graag zien dat de kinderen hier blijven, dat ze hier naar school blijven gaan, hier trouwen, dat er kleinkinderen komen, dat we voor elkaar zorgen, dat we in veiligheid blijven. Ik wil rust. En voor mijn kinderen veiligheid.

Wat kan er nog verbeteren aan je opvangsituatie?
“Ik wil nog meer naar school kunnen gaan. De Nederlandse les is maar twee maal drie uur per week, dat is te weinig. Laat ons werken, ook zonder papieren. Het is stresserend om altijd thuis te zijn, niet te mogen reizen, niet op vakantie te kunnen gaan. Waarom geen werkplaats, apart eventueel, voor wie geen papieren heeft? Mensen zonder papieren moeten meer contact hebben met Belgen en omgekeerd. Niemand hier weet iets over Tsjetsjenen.”

Interview: Patrick Gijssels

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen