Vluchtelingen getuigen

foto: Ysabel Jongeneelen

Hier voel ik me niet geïsoleerd

naam: Cheydan (*)
leeftijd: 34 jaar
geslacht: man
nationaliteit: Afghanistan
in België sinds: 2012
statuut: asielzoeker
verblijft in: De Plataan, een opvanghuis in Antwerpen waar vooral daklozen en drugsverslaafden verblijven.
situatie: Cheydan is in Afghanistan verloofd, maar is alleen in België. Hij heeft geen kinderen. Hij was tolk voor de Amerikaanse overheid in Afghanistan. Hij spreekt verschillende talen, waaronder Engels, Pashtu, Urdu en Dari.

Cheydan vertelt over zijn vlucht. “Ik was in Afghanistan tolk voor de Amerikanen. Daarom werd ik regelmatig bedreigd. Iedere week kreeg ik dreigtelefoons, mijn familie leefde in angst. Mijn huis werd opgeblazen. Voor mijn werk kwam ik in aanraking met ingenieurs die bommen onschadelijk maakten. Ik heb meer dan tweehonderd explosies gezien. Ik ben soms nog steeds bang en paranoïde. Als ik een harde klap hoor, of mensen die roepen, dan roept dat heel wat op.”

Toen hij in België arriveerde werd hij de eerste twee maanden in een centrum in Weelde opgevangen. Nadien kon hij verhuizen naar de Plataan waar hij nu een klein jaar verblijft.

Cheydan is vol lof over zijn verblijf. “Ik ben hier gewoon heel graag. Mijn kleine kamer heeft alles wat ik nodig heb. Ik kan hier een individueel leven leiden. Dat is voor mij erg belangrijk. In het opvangcentrum in Weelde deelde ik een kamer met vier verschillende mensen. Een van hen snurkte enorm. Ik vond daar geen rust. Als ik daar langer had moeten blijven was ik zeker gek geworden.”

Afghaanse vrienden in de stad helpen Cheydan om zijn trauma’s en angsten te verwerken

“Ik geniet erg van de rust hier. Ik heb een leuke en losse band met de begeleiders, die me met allerlei zaken vooruit helpen. Ik krijg er eten, er is een dokter, ik kan post ontvangen. Ik heb wel maar weinig contact met de andere bewoners. Maar toch voel ik me niet geïsoleerd. In Antwerpen heb ik al een paar vriendschappen kunnen opbouwen, waar ik veel aan heb. Ik heb wat Afghaanse mensen leren kennen, waar ik soms naartoe ga om wat te praten en te eten. Het helpt me om mijn geest gezond te houden.

Over de voordelen van kleinschalige hoeft Cheydan niet na te denken.”In een groot centrum moet je de ruimtes delen, er is minder rust en er moet meer controle zijn. Er zullen sneller gevechtjes uitbreken, en ik zou er gek worden. Hier is het goed. Ik hou van het Belgische eten, de mensen zijn lief en ze helpen me.”

Cheydan heeft maar één grote zorg, en dat is de onzekerheid. Het wachten op antwoord is voor hem moeilijk te dragen. Niet weten wanneer de overheid zich zal bezig houden met zijn dossier, het niet hebben van een datum voor een volgend gesprek met de Dienst Vreemdelingenzaken. “Die onzekerheid maakt dat ik in een soort niemandsland leef. Dat is waar ik mee opsta en ga slapen. Maar ik hou me vast aan de toekomst. Ik wil hier graag blijven en werken. Ik geloof dat je niet gek kan worden als je werkt. Ik hoop dat ik mijn verloofde nog zal kunnen zien. Dat ze naar hier kan komen.”

Interview: Ysabel Jongeneelen

foto’s: Ysabel Jongeneelen

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen