Vluchtelingen getuigen

Dzjochan

Hier krijgt onze dochter aangepast onderwijs

naam: Dzjochan (*)
geslacht: man
leeftijd: 55
nationaliteit: Tsjetsjeen
in België sinds: 2011
statuut:  asielaanvraag geweigerd
gezin: woont hier met zijn vrouw en een dochter van 18 jaar
verblijft in: rijhuis in Kortrijk op de gelijkvloerse verdieping

Ben je tevreden over de opvang die je nu geboden wordt?
‘Wij, dat zijn mijn echtgenote, mijn dochter van 18 jaar en ikzelf, wonen op de gelijkvloerse verdieping van een oud rijhuis van drie verdiepingen. We hebben twee slaapkamers. Het is een heel goede plaats om te wonen, dicht bij de school van de dochter en dicht bij de winkels. Korte afstanden zijn noodzakelijk want ik heb een voetprothese en mijn dochter is voor de helft verlamd en stapt heel moeizaam. Alles is goed in het huis, behalve het lawaai van de bovenburen. We hebben al herhaaldelijk gevraagd om er rekening mee te houden dat mijn vrouw het psychisch moeilijk heeft en rust moet houden maar het helpt niet. Dat is spijtig.’

Waar werd je voordien opgevangen? Wat waren je ervaringen?
‘Bij onze aankomst in België in 2011 zijn we opgevangen in een opvangcentrum in Brussel. Door een medische vergissing – men dacht ten onrechte dat ik tbc had – zijn we er twee maanden moeten blijven. Dat was niet de bedoeling en het was ook niet goed. We woonden op de bovenste verdieping van het gebouw waar er geen lift is. Omdat mijn dochter geen trappen kan doen, is zij twee maanden lang niet naar beneden gegaan. We verbleven in een grote kamer met acht families van verschillende nationaliteiten. Het was onmogelijk om het daar netjes te houden. Sommigen mensen zijn heel anders dan ik. Ik poetste vaak maar dat was nogal zinloos. Alle mensen waren vriendelijk. Sommigen mensen waren bang van mij. Tsjetsjenen hebben een slechte reputatie (lacht).

Het gezin van Dzjochan is zwaar gehavend. Voor hen is opvang op maat onontbeerlijk

Wat was de leukste ervaring tijdens je verblijf?
‘Ik heb heel goede herinneringen aan de Nederlandse les. Ik mag geen les meer volgen omdat mijn asielaanvraag is afgewezen. Dat is spijtig want ik wil verder studeren. Het was een fijne tijd. Ook de integratiecursus die ik samen met mijn vrouw volgde was een positieve ervaring. De ondersteuning die we krijgen van de sociaal assistent van Roeselare is heel waardevol, vanaf het begin.’

Wie heeft jou hierbij geholpen?
‘We zijn ook een tijdje in een opvangcentrum in Weelde opgevangen. Daar hadden we Remy als sociaal assistent. Een heel goede man, die heel veel aandacht gaf aan mijn dochter die door haar verlamming moeilijk spreekt. Ook in het opvangcentrum te Brussel waren de begeleiders heel vriendelijk en behulpzaam. Zoals ik al zei ben ik de sociaal assistent nu in Roeselare heel dankbaar voor zijn ondersteuning en voor de plek waar we nu wonen.

Wat zijn je verwachtingen voor de toekomst?
‘Ik hoop dat wij hier kunnen blijven. Mijn dochter gaat naar een speciale school door haar handicap, haar gedeeltelijke verlamming waardoor ze ook moeilijk spreekt. Ze was de beste van haar klas en ik hoop dat ze hier verder kan studeren. In mijn land zal ze geen onderwijs kunnen volgen. De gezondheidszorg staat er ook op een heel laag niveau. Het is er zo instabiel. Eigenlijk is er niks mogelijk, geen opleiding, geen job, geen goede medische verzorging. Alles is corrupt, je moet geld geven en altijd iemand kennen om iets te verkrijgen. Mijn vrouw en ik hebben nog twee zonen, van 24 en 28 jaar. Ze wonen in Georgië.’

Wat kan er nog verbeteren aan je opvangsituatie?
‘Sinds we in het huis wonen moet er niets veranderen aan onze opvangsituatie. Nu zijn we bijna in de hemel. Enkel nog meer rust op de verdiepingen boven ons en dan zijn we er …’

Interview: Patrick Gijssels

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen