Vluchtelingen getuigen

foto: UNHCR / G. Gordon / January 2013

Hier heb ik tientallen assistenten

naam: Amadou (*)
geslacht: man
leeftijd: 46
nationaliteit: Malinees
in België sinds: 2012
statuut: asielzoeker met medische problemen
verblijft in: studio in Kortrijk van een partnerorganisatie van Vluchtelingenwerk en CIRÉ

In 2012 vlucht Amadou uit Mali. Niet alleen zijn eigen leven, ook dat van zijn familie was er in gevaar. Na zijn aankomst in België verblijft hij in verschillende opvangcentra. Hij wordt er ziek, slaapt amper en voelt zich gevangen. Sinds zijn verhuis naar een eigen studio gaat het beter. ‘Ik slik minder medicijnen, kijk opnieuw vooruit en maak plannen.’

Waarom verliepen jouw eerste weken in België zo moeilijk?
‘Toen ik in België arriveerde, had ik veel aan mijn hoofd. Ik zat vol twijfels, angsten en vragen. Maar in een opvangcentrum kan je onmogelijk tot rust komen. Alles herinnert aan je procedure. En als jouw naam door de intercom schalt omdat je naar het onthaal moet, wil iedereen meteen weten waarom.

Ook de omgang met de andere asielzoekers was moeilijk. Ik sliep met zes mannen in dezelfde kamer, maar moest verschillende keren per nacht naar het toilet omwille van een plasprobleem. Onvermijdelijk stoor je dan mensen, met frustraties en ruzies tot gevolg.’

Die situatie heeft je gezondheid geen deugd gedaan?
‘Ik kampte al langer met een probleem aan mijn been. In het centrum kwamen daar psychische en medische klachten bovenop. Ik kon niet slapen, verloor bloed, had maagklachten, nierpijn, …

De gemoedsrust van zijn studio is een belangrijk medicijn tegen de gezondheidsproblemen van Amadou

Ik wil zeker niet beweren dat mijn ziekte veroorzaakt werd door mijn verblijf in het centrum. Waarschijnlijk waren de kiemen al aanwezig voor mijn aankomst. Maar de stress heeft een aantal problemen zeker verergerd en versneld.

Veel van de medicijnen die ik kreeg, dienden om me te doen slapen. Ze verzwakken echter je hele lichaam. Mijn psychiater legde mij uit dat mijn klachten voor een groot deel een mentale kwestie zijn. Dat gemoedsrust essentieel is. En hij heeft gelijk gekregen. Vandaag, in mijn studio, gaat het veel beter.’

Waaraan ligt dat?
‘De vrijheid die ik hier voel is één van de belangrijkste redenen. Ik kan wandelen in het park, mijn eigen eten klaarmaken. Eindelijk heb ik iets om handen en kan ik mensen ontmoeten. Weet je dat ik sinds kort naailessen volg in het buurtcentrum? Niet om mijn kleren te kunnen verstellen, maar voor het gezelschap. Ik moet er Nederlands spreken en leer elke keer bij over het leven in België. Het is een geweldige plaats waar mensen echt naar je luisteren.

Officieel word ik bijgestaan door één maatschappelijk assistent. Hij helpt mij met de praktische beslommeringen en geeft uitleg over de procedure. Maar eigenlijk heb ik hier tientallen assistenten.’

Wat zijn jouw verwachtingen voor de toekomst?
‘Zoals veel mensen in mijn situatie is een positieve afloop van mijn procedure heel belangrijk. Daarnaast hoop ik vooral op een goede gezondheid. Als ik nu ’s nachts wakker word, kijk ik televisie. Ik wil zo vermoeid zijn van mijn werk dat ik een hele nacht kan blijven slapen.

In mijn hoofd is opnieuw plaats voor plannen en projecten. Ik zou bijvoorbeeld graag als kok werken. Één ding staat wel vast: als het me lukt om in België een toekomst uit te bouwen, ga ik terug naar de centra. Daar wil ik de mensen helpen en hen laten zien dat het mogelijk is om te slagen. Dat hebben anderen ook voor mij gedaan. Ik wil graag iets teruggeven.’

Interview Jeroen De Sadeleer

foto: Vluchtelingen in Bamako, Mali – © UNHCR / G. Gordon / January 2013

(*) Om redenen van privacy kregen de getuigen een schuilnaam. Foto’s van de getuigen werden genomen met uitdrukkelijke toestemming van de betrokkene.

Alle getuigenissen